(...)

Protestuję! Nie chcę dzwięków głuszy słuchać Bo roztrwonię smaki świata Wymarzę, jak taniec ptaków w środku lata Zaprzeczam! Niewoli serc kochających Bez odwrotności uczucia owego Braku lojalności w dudzy Już ten znak daje wiatr Ku swej długiej podróży Roztrwaniam! Promienie i blaski życia Pokornej, zgubnej istotności Swe wspomnienie tej błogiej i grobnej wierności Wierzę! W płomień gorejący, ogniska domu rodzinnego Nieprzebłagalną władzę umysłu ludzkiego Wierzę! I nikt roztropny, niewidoczny - bo sercem nie ukaja swych stron światłocieni tego co jest, mi nie odbierze!