Wiosna ją stroi w zieloną koronę a lato złoci dorodne owoce. Stoi tak dumnie, życiem zachwycona, sny ślą jej gwiazdy w ciepłe letnie noce. Słońce jak matka czułą dłonią pieści, kojąco nucą roje pszczół i muszek. Wędrowne ptaki śpiewają jej pieśni, czasem przytuli samotny pastuszek. Śpiąc często w cieniu słodko i błogo śni, że jest także wytrzymałym drzewem, aż ujrzy panny przechodzące drogą. Znów go omamią swym syrenim śpiewem. Samotną w szpony chwyta sroga zima. Śnieżna zawieja zawzięcie nią targa. Schyla ramiona, kark dumny przygina, z serca jej płynie żalu gorzka skarga. Czeka stęskniona, drżąc przeklina dolę, lecz złamać trudno wytrzymałą gruszę. Czas tak jak wicher rozległym gna polem, znów przyjdzie wiosna, powróci pastuszek.