Wędruję rynsztokiem gdyż droga nie jest szeroka lecz hiszpańskie widoki głaszczą siatkówkę oka Zostałem opluty i nagrodzony pogardą lecz przezwyciężę trudy grając ostatnia kartą Minąłem Alpy i Pireneje gdzie dzwonki na krowim karku dźwięcznie dzwoniąc budziły mnie do życia Jam powsinoga wędruję od świtu do zmierzchu Nie w swoje lecz w imię Boga! Bez niego już nie jeden raz bym przepadł w przepaść skalistą bezbrzeżnie pustą . . . Los mój tułaczy śpię na plaży lub w górach gdzie lazurowa barwa nieba odbija się w morzu i tańczy w chmurach