Ugrupowanie stoi na baczności,
z góry żołnierze nazywają już ich,
Nie ma tu bólu, płaczu, bezsilności.
Każdy wie że długi czas dni tych.

Wczorajsi tułacze do broni siadają,
na szyjach krzyże zwisają na pierś,
dowódcy znak do ognia już dają,
a jeden z sołdatów pisze ten wiersz.

Po to właśnie by pamiętać,
to co było na wojnie,
z bólu hołd teraz oddać
tym miejscom gdzie Bóg kule nosił stajnie.

Bo wojna strasznym była czasem,
ludzie oddawali życie ojczyźnie,
No i wojsko także piekielnym losem,
lecz wspomnienia zawsze mamy na serca bliźnie.