szklana kula w lustro odziana zdobiąca krańce świata stos cegieł muru drogę zawraca umysł kuleje tępieje ranek co dnia otwiera okno wiatr z hukiem drzwi zamyka jestem w otchłani między ścianami śmierci i życia myśl pogrążona w bagnie zbawienia odwieczna droga nieznana jak w labiryncie zapomnienia ciągle powtarzam kroki podążające donikąd