Szklanka ze szkła sporządzona, na Hutnika obrażona, że ją topił i walcował, przy tym uszko gdzieś jej schował... Płacze Szklanka, lamentuje - bo się zle bez uszka czuje. Hutnik lament Szklanki słyszał, tak biegł do niej, aż się zdyszał: - Cóż się stało Szklanko miła, żeś się na mnie obraziła? Gdzieś zginęły mi dwa uszka - jak nie wierzysz spytaj dzbanuszka! Zaczerwienił się Dzbanuszek bo już ukradł kilka uszek, w porę to zobaczył Hutnik no i było już po kłótni!