Zapłakana godzina

Zapłakana godzina poniżej twych lat słuchasz jej szeptu pośród tylu strat. Odychasz powoli gdyż się ciągle boisz nie ma duszy i serca, a przy niej dniami stoisz. Nie widzi choć patrzy, nie czuje lecz dotyka. Nie krzywdzi bo zabija, nie pije, a połyka. Zapłakana godzina powyżej twych chwil pragniesz jej czasu i przepłyniętych mil. Wzdychasz samotnie gdy ci jej braknie chociaż tak bardzo spokoju łaknie. Nie mija choć czeka, nie odbiera lecz daje. Nie niszczy bo buduje, nie dostrzega, a poznaje. Zapłakano godzina kimże się stajesz czasem życie zabierasz a raz je dajesz. Strach po latach i pożądanie przed laty Niewidoczna ona, a widoczne jej straty. Piszę wpierw o twej najgorszej złości a potem pokazuje znak twej miłości.