Wspominki Zdejmujesz serce jak płaszcz z ramion i wieszasz tam, gdzie ja nie sięgam. Powiedz mi szczerze, Kochanie — czy ja tu jestem, czy tylko obok? Gdy mówię: „boję się”, zmieniasz temat, bo czyjś strach był ważniejszy, a ja nie chcę być kolejnym zadaniem. Chcę być domem — nareszcie! Nie proszę o wybór, nie stawiam ścian. Ja chcę tylko wiedzieć, czy jestem planem, czy tylko tłem dnia? Może kiedyś zauważysz, że ratować nie znaczy kochać, że nie każdy płomień z przeszłości trzeba wiecznie ratować kosztem nas! Nie spalę mostów, nie zamykam drzwi. Zostawię puste miejsce obok siebie, na wypadek, gdybyś w końcu przyszedł. Bo było… drugie krzesło przy stole, zawsze między Tobą a mną. Jeśli kiedyś je odsuniesz — może nauczymy się być „my” od nowa, a jeśli nie… to wiesz już, jak to jest siedzieć samemu przy stole, który zawsze był pełen cudzych spraw. Karolina "Karla" S.