stugębna zawiść za obłudnym uśmiechem skryta orężem jej plotka za tarczą oszczerstw ukrywa się i trwa z zakamarków mroku swą obmierzłą twarz wychyla by pławić się w blasku małostkowej pogardy poklasku rozdrapuje stare rany zadaje ból by ranić cierpieniem się żywić skrywana wychyla wciąż swe macki duszące oplatając serce i duszę by w mroku bezkresnym pogrążyć