Rozwiana chmura jak wiele marzeń Znajdujący się w duszy ludzkiego ogromu Burza się zbliża grzmot uderza piorun Niszczy miliony stworzeń Ja dmucham w niebo rozdmuchując Chaos ogarniam i dodaje promienie Choć nie mam mocy czynienia słowem Jedynie wyciągam pomocna dłoń Każdy w potrzebie przyjmie trochę słońca Jestem zwykłym człowiekiem nie bogiem On przemawia moim duchowym impulsem I nadaje magie w moje wskazujące palce Ruchem moich myśli czaruje świat Choć jestem atomem z brakującym neuronem Znajduje piękno w tym co stworzył Nie człowiek nie wybuch Lecz nadzieja ludzkich marzeń