na składzie myśli nikomu niepotrzebnych milkną już nawet koty mojego potencjału pełny ogrom złomu zamyka się w dłoni gdy zaciskam ją na siatce ogrodzenia w pięść jakby pod napięciem skóra pęka nie potrafię oderwać wzroku od stert gdzie na oczach mi płonie w strugach ognia sen s