Jesteśmy niczym upadłe anioły, promyk światła spadający w czerń. Unoszący się myślami, spadający jak deszcz. Codziennie widzimy smutek, co dzień wylewamy łzy. Wypalamy swoje dusze słowem co tkwi w nas jak cierń. Obdarowani spokojem, staramy się nie krzyknąć. Dając szczęście innym szukamy tego w życiu. Często słabi w swoim ciele, wybieramy śmierć. By wrócić do światła, by aniołem znów być.