wśród pięknej ciszy nocy rozkwita piękny pęk przykuwa oko i sprawia że zwykła chwila staję się cenniejszą kwiat delikatniejszy od pióra płatki jego bielsze od księżyca spływa po nich tycia kropla rosy zapach roznoszący się na wietrze delikatnie łagodnie z klasą rulony wiązanki okręcone w koronę tak piękną że sam bóg wahałby się ją przyodziać jakże spokój człowiek czuje wśród ciszy niebiańskiego kwiatu chciałabym go podziwiać wiekami wiedząc że takiego piękna nie ujrzę nigdy