Na kablach ulicznych zawisły krople misternie utkane, deszczem pachnące letnie, dzisiejsze, tak bardzo kobiece podobne do łez, co z policzków lecą są ich miliony, może nawet więcej. Każdej uliczce urody dodają pięknieją gdy neony nocą płoną błyszczą, mrugają lecz w końcu znikają spadają na ziemię z elektrycznych linii. A gdyby tak, te moje łzy dzisiejsze osuszył, choć jeden twój uśmiech śmiały to bym błyszczała niczym krople deszczu uplotłabym łańcuch z prawdziwych pereł. Byłabym, nie w wierszu tylko w niebie spełniając największe swoje marzenie.