O losie okrutny! co drwisz sobie ze mnie dajesz nadzieję, a potem zabierasz w popłochu zbierasz niczym okruchy chleba jak śmieci przy drodze do domu a ona przecież mocno strudzona życiem zmęczona, a jednak czeka na pozór tylko jest płochą istotą ona na zawsze z tobą złączona wierna jak pies na łańcuchu chociaż w niewoli