Smutek, który mnie otacza w sercu moim też zagościł zabrał mi marzenia cenne nie zostawił nawet cienia. Kiedy idę po tej drodze wciąż chcę minąć, lecz nie mogę on wypełnia moje myśli a wspomnienia mocno bolą. Kiedyś była mi nadzieją drogowskazem do spełnienia teraz tylko jak udręka Która czyha za zakrętem. Może, kiedy pójdę dalej swoją ścieżką już przetartą dojrzę w dali, co zgubiłam za nim przecież jest nieznane.