Nawet pająki nie tkają Sieci tak miękkich Jak jego włosy W których brazylijskie słońce Przegląda się leniwie Uśmiecha Pszczoły Zgubiły drogę do ula Bo żaden miód Nie jest tak słodki Jak jego usta A żadne futro tak miękkie Największa pokusa W jego ustach Wszechświat schował gwiazdy Otulam się nimi Garściami zrywam Wcieram w skórę Jak nektar Językiem smakuję W jego rękach Kociak ociera się i mruczy W rytmie bicia mojego serca Jestem miękka Duża A jednak maleńka W oczach skrył grzechy Całego piekła Zagubiona szukam drogi Uciekam Kalecząc stopy Spadam w przepaść Nie ma powrotu Nie ma Wtulona w jego tatuaże Czekam Na odrobinę ciepła Palcami krążę po liniach Mój ideał Patrzy z jego lustra Śmieje się A ja nie mam powietrza Nie potrafię oddychać Odkąd się uśmiecha W piersi czuję Najmniejszy ruch jego ust Wygięcie tak subtelne Jak babie lato Czuję w trzewiach Nikt tak pięknie nie wymawiał Mojego imienia Jego głos mnie wypełnia Krąży we krwi W sutkach Karmi mnie tym brzmieniem Wbijam w słowa Wygłodniałe palce Chwytam ustami Wdycham Brazylijskie słońce Nigdzie nie świeci jaśniej Niż w jego uśmiechu