Przedostatnia kartka

Był dzień jesienny, szary i deszczowy, Chyba chciał ludzi zmusić do myślenia, Brakiem kolorów krążył wkoło głowy, Mówiąc: pamiętaj stary, że wszystko się zmienia. A ja nie wiedziałem, co się kurwa dzieje, Po co dzień zwykły, ma mieć jakieś plany, Wnet zobaczyłem jak ze mnie się śmieje, Z ironią szydząc: człowieku kochany; Naprawdę zabawne, jak ciągle się trudzisz, W bez sensu próbach zrozumienia świata, To jakbyś próbował zrozumieć dziś ludzi, Jakbyś chciał szukać przyczyn w aksjomatach. Zrozum człowieku, że po prostu żyjesz, Nie pytaj więc po co, tylko w jaki sposób, Prawdy o życiu nigdy nie odkryjesz, Wsłuchuj się tylko w kilka prostych głosów. Bo to co ważne, co cenne, istotne, Jest obok ciebie i da znać o sobie, Gdy przyjdą chwile trudne i samotne, Poszukaj celu tym razem w sposobie. Więc przedostatnią kartkę otworzyłem, Dwie zapisałem, rozdział zakończyłem, Lecz nic to, już nowy zeszyt kupiłem, Nowy lepszy rozdział.