żałością owinięta stoję na skraju być a nie być po jednej stronie złote góry po drugiej niepewne wody oczy zaślepione wiarą usta sklejone niemym krzykiem patrz na mnie widzisz ? stoję tu i pytam cię o drogę przecież choć raz mi się należy byś po tych wszystkich trudach raz w swej łasce największej pokazał mi, w którą stronę postawić bose stopy ja jestem tylko człowiekiem w proch się obrócę więc co ci zależy pokaż mi drogę do szczęścia wiesz że do nieba i tak nie starczy mi sił