Gdzieś po drugiej stronie lustra tkwią okruchy moich marzeń, choć za taflą wyobraźni rozmazuje się ich kształt. Chciałabym rozjaśnić nimi dni samotnych korytarze, lecz wokoło nadal szaro - czy ich blask tak bardzo zbladł ? Gdzieś po drugiej stronie lustra jest odbicie mojej twarzy, lecz przez pryzmat złych doświadczeń widzę tylko zarys lat - nie potrafię być Alicją i się nigdy nie odważę, by po drugiej stronie lustra znaleźć inny - lepszy - świat .