1.
Zwiędnięci, nadzy stoją jak pacierze,
Które to klepią tym, co zwą bogami.
Ciała swe darmo oddają w ofierze
Żyjąc beztrosko, nie uznając granic.
2.
Pająki diaby i inne straszydła,
Które z natury nigdy się nie myją
Z siekierą w plecach, oparci na widłach
piją i wyją.
3.
Idą, gdzie szeol paszczę swą otwiera,
By karmić bydle zgniłymi chwastami.
A ono gębę o glebę wyciera
I ma ich za nic.
4.
Czerpią skażoną wodę z cmentarzyska
Gnojówką z mogił podlewając świece,
Które raz w roku sterczą niczym rżyska
Dymiąc i łunę nosząc po tym świecie.
5.
Świecą jak niebo rozsiane gwiazdami
Co nocą smutno patrzy na tę ziemię.
W blasku księżyca mrugając czasami
Robią wrażenie.
6.
Tęczą przymierza stały się płomienie
Co niosą smutne potopu wspomnienia.
Woda nie zdoła powstrzymać promienie
Gdy ogniem będzie trawiona ziemia. /Mal.3:19-21
Sł.B.Najw.Jah.-ucz. Chr.
Leszek.
64 odsłon
bóstw: boga słońca i boga zmarłych (zwano go Samhain),
którego święto przypadało na dzień 1 listopada,
początek celtyckiego nowego roku. Święto zmarłych
stopniowo włączono do rytuałów chrześcijańskich”
(1977, t. 13, s. 725).
Na to pochodzenie wskazano też w książce The Worship
of the Dead (Kult zmarłych): „Do mitologii wszystkich
starożytnych ludów wplecione są wydarzenia związane z
potopem (...). Znaczenie tego argumentu podkreśla
fakt, że ku pamięci tego wydarzenia obchodzą wielkie
święto zmarłych nie tylko ludy mniej lub bardziej ze
sobą powiązane, lecz także te, które dzieli ocean i
całe stulecia. Ponadto wszyscy obchodzą to święto
dokładnie albo mniej więcej w tym samym dniu, w którym
według sprawozdania Mojżeszowego rozpoczął się potop,
tzn. siedemnastego dnia drugiego miesiąca — miesiąca
odpowiadającego w przybliżeniu naszemu listopadowi”
(J. Garnier, Londyn 1904, s. 4). Tak więc w
rzeczywistości początek temu świętu dało składanie
hołdu ludziom, których za dni Noego Bóg zgładził za
ich niegodziwość (Rodz. 6:5-7; 7:11). W roku 835 papież Grzegorz IV polecił świętować ten dzień również w całym kościele katolickim.