Na pograniczu pękniętej ciszy moje sumienie gdzieś w kącie dyszy dobre uczynki, złe zaniechania duszą mą duszę podczas konania kalejdoskop mych gestów i czynów ujawnia istnienie wyższych antygenów Wyższych od nieba mej świadomości Czarnych, złych do szpiku kości Jak ja odlecę z ciężarem na duszy Nikogo nie ma, kto mnie podrzuci? Nikt nie poda mi ostatni raz ręki? Cisza Koniec tej nędznej piosenki