speszonym spojrzeniem jakby utkanym z nagich liter witam ciebie przy mojej bramie podchodząc szeptem tracę każde z setek ciętych słów i obrazy spadające w rosę każesz mi błagać o kroplę zwykłego "bycia" o syntezę prostych ciał jakbym była przeciętnością (...) zbyt dużo przede mną za mało spaliłam za sobą by nie próbować by nie szamotać się z umysłem spadam trącając wrogie przedmioty tylko dlatego że chciałam otworzyć ci bramę