Wielokrotnie spotkać się z tobą chciałem, wielokrotnie o przybycie błagałem, wielokrotnie cię prowokowałem, abyś zabrała mnie z tego świata. A ty szyderczo się uśmiechałaś i na me cierpienia się zgadzałaś. Myślę po czasie, że w tej ciemnej masie było ziarno racji, niepotrzebnych prowokacji. Bo to nie ja zasady ustalam, lecz Pan, co życia rozdawał. I to on, śmiem twierdzić, śmierci kres wyznaczał. Więc na nic moje wysiłki. Każdy swój los ma w gwiazdach zapisany, każdemu zadania są wyznaczane i gdy o śmierć prosimy, to i tak nic w swym życiu nie zmienimy. Bo ona przyjdzie sama, w dniu wyznaczonym przez Pana. To nie ja rozdaje karty, ale mówię wam, to nie będą żarty. Przyjdzie taka, trochę w szatach podarta, z kosą wielką na dwa ary, i szyderczym charkotem sapnie: "Spójrzmy, jak żyłeś starcze." I pokaże ci twoje wady, twoje grzechy, i się okaże, czy serce twe ze złota było, czy wykute w kale. Pamiętaj, przyjacielu drogi, że choć złoto się błyszczy, to nie będzie ci towarzyszyć tej drogi, boś goły staniesz, jak żeś się urodził. I twe czyny zostaną sprawdzone. Jak jesteś zły, to wylądujesz na dole, a tam cię tylko czeka ból i cierpienie. Mam tylko nadzieję, że to nie będzie moje początkowe pragnienie. Bo nie piekła dotknąć chciałem, lecz spokoju oczekiwałem.