Ten co zwiedzał szlak miłości Mógł przesuwać gwiazdy na niebie Niczym Harrier gonił go czas okrutnie W mgnieniu oka zniknęło wszystko Został tylko on i puste, granatowe płótno Gwiazdy przepadły w oddali Człowiek łamał się i krzyczał Lecz to przepadło już Biorąc w ręce smutek wykopał wokół siebie fosę Masywne mury pnęły się ku górze Fortyfikacje niczym Bodiam zastały go Gdy przestał patrzeć w przód Został tylko on i... Burg.