Człowieko­wi bo­gate­mu nikt nie zab­ro­ni Pławić się w dos­tatkach i dob­rach świata te­go, Za­pomi­nać o wszys­tkich, za­pom­nieć bliźniego, Które­go żeb­rzące­go być może po­goni. Nie zab­ro­ni po­siadać wszys­tko, co naj­lep­sze, Nikt nie zab­ro­ni stać się egoistą wred­nym, Nie zab­ro­ni myśleć, że jest się królem jed­nym na świecie, twier­dzącym: "wszys­tko co in­ne - gor­sze". Co praw­da, jest mu le­piej od większości ludzi, Nie wie w ogóle co to pra­ca, co znaczy głód, Ale rzecz naj­pewniej­sza - kiedyś się obudzi. Po­myśli nag­le, swe oczy mając jeszcze w ćwierć Ot­warte, zlękniony bar­dzo jak dziec­ko małe, Że życie zmar­no­wał u pro­gu drzwi widząc śmierć.