Czegoś mi tak brak, pustka moje ciało wypełnia To ściska tak mocno, to znów chce je rozerwać. Roznieść serce na strzępki, na cztery strony świata. Może to i lepiej, cóż płakać, to nie wypada. I jedno co powstrzymuje, przed brakiem sensu bycia To maleńka iskra nadziei, jak żebrak bez okrycia Jest światełkiem w ciemnym tunelu, co życie moje mroczy. Jest łzą płynącą w oku, co w rysach twarzy kroczy Lecz cóż czy to wystarczy, odnaleźć co zagubione Co nigdy nie było blisko, i wiecznie oddalone.