Wraz gdy z dniem słońce wschodzi,
sens życia-odchodzi..
Od twej śmierci wieczny mrok..
ileż bólu dał ten rok!
I nadzieja wciąż opada,
coraz słabsza,
bardziej blada..
Wieczność szerzy swe korzenie
nie ma światła,
wokół cienie...
Bólu grymas przymknął oczy
coraz większy i ochoczy...
Życie zdeptał jeden dzień,
niech już zniknie szarość,cień!
Radość życia...
Miłość cała...
śmierć zabrała-nie pytała...
Kiedy Tobie przeznaczona,
śmierć co bólu ma znamiona??
Ta,co rozkładając dłonie
życia sens pochłonie...
Czarna szata...
jeden wzrok...
skrzynka z drewna...
płacz i mrok...