Irydowym spojrzeniem wsłuchuję się w drzewa Najdostojniej tańczy wiąz, pod nim leży mewa Pióra jej jak świeży chleb ciągną się i wiją Rozbrzmiał nagle gładki zgrzyt - mewa rusza szyją! Laserowym promieniem z oczu swoich strzela Sztucznym grzmotem ciskam w nią - ona się powiela Jak elektryczności łuk kręci się i miota Nagle tonąc w powodzi binarnego błota