boję się cierpienia jestem wobec niego bezbronna nie chcę go czuć paradoksalnie pustka w mojej duszy tylko nim może się wypełnić wlej zaledwie tyle by wypełnić po brzegi nie pozwól mi znosić więcej niż to konieczne poczekaj aż wsiąknie nie przelewaj przeczekaj zmącenie nie chcę już próbować bezsmakowe dni nie dodają energii oddycham nadzieją choć pali mi płuca za oknem zwyczajność uśmiecham się do niej zasłaniam zasłony