wolę nie sprawdzać, która jest teraz godzina. jestem już po kolacji i zmarnowałem za dużo czasu na tępe patrzenie w telewizor. musiałem się ratować ucieczką, są takie momenty, że to przeszkadza. zaczynam wtedy rozumieć skąd się bierze cała ta ludzka pomysłowość. począwszy od zwykłego poszukiwania odosobnienia, poprzez penetrację oceanicznych głębin, aż do cięcia sobie nadgarstków. ból, na który skazujemy nasze mięśnie, pozwala nam choć na chwilę zapomnieć o własnym. powoli to do mnie dochodzi, że świadomość własnego istnienia, może być tylko ślepą uliczką styranego życiem ludzkiego mózgu.