Coś stuka o szybę Stuk, stuk Co to? Słyszę dziwny szum Jednorodny, monotonny Co to? Wpatruję się w okno, W to co jest za nim. Jest inaczej niż zwykle. Rześko. Lekko i ciężko Ciemno i ponuro. Krople przeźroczystej farby, Spadają na wszystko Jak bomby z bombowca. Opary z białej waty Wonne, dociekliwe. Nieskończony horyzont, Niegdyś tak bliski Teraz nie widoczny. Myśli przepływają przez niebo Nie zatrzymując się Stając się co raz mniejsze. Przy tym co jest Wszystko jest małe. Tak jak przed bombami Nic się nie ukryje. Wszystko będzie pokryte Tym jednym, nieznanym A gdy wzejdzie słońce Już nikt nie będzie pamiętał.