w bezkresie codzienności, co raz po raz odejmuje mi jakości. Otwarcie oczu, następujące po snu nicości, to preludium kolejnego dnia w odmętach ciemności. Każdy oddech tej egzystencji, chaustem brudnej wody w płucach. Tonę. Bez szans na poprawę, Bez szans na ratunek, płynę, dryfuję, Tonę jednocześnie. Po każdym dniu jest niestety(?) akcja ratunkowa, zamykając do snu oczy i uszy, gdy głowa w ciemności przed mijającym dniem się chowa, czekam na ratownika bez duszy. Tonę(?) Reanimacja jest zawsze udana, profesjonalnie wykonana. Znów można oddychać i być wyrzuconym na wyspę samotną, lecz nadal wilgotną. Uratowany, wszystko tylko po to by znów nad ranem, wpaść do bezkresu mętnej codzienności, i tonąc otoczony życia Oceanem, szukać po omacku utraconej jakości.