Ikar

To ja - odbijam się echem Wśród nagości czterech ścian I okna z parapetem I donicy z paprocią W pustej szklance topi się On – Ikar I widzę jak wolno spada w toń Bezbrzeżną I ja – jak on Bez skrzydeł Z papierową nadzieją Zawieszoną na sklejce Że kiedyś uda mi się wzlecieć Naiwnie Tak że bardziej nie można Ostrzega mnie Twoje woskowe skrzydła Stopi nawet lód