zamykasz się w bańce z mydlin po wczorajszej kąpieli pragniesz ciszy a może wręcz przeciwnie lecz w twej głowie ożywają obrazy Beksińskiego jeden po drugim i w upiornym balecie w mieszance nut Czajkowskiego bezgłośnie szarpią strunami w krtani tuż nad płucami które rozrywa tlen przepełniony przerażeniem tych wszystkich obcych i szczerych uśmiechów których nie znosisz bo gardzisz nimi symfonia bezdźwięków kakofonia śmiechu gromy głośne jakby sam Thor wykuwał ciszę a pośród tej feerii barw Ty w mydlanej bańce próbujesz jazgotać jak inni