ciężko mi podnieść dłonie ciężko wydusić słowa tak prościej bywało, jaśniej i myśli ważyły niewiele a dzisiaj ciągnie się smoła ja, strachem przykuta do ziemi szepcę, niech przyjdzie koniec choć wcale nie jestem gotowa i sama w bezwładnym ciele czekam, aż umysł też zgaśnie stęschlizną pachnąca zasłona opada na moje kości usycham, czekam, stęskniona za przeszłym, lżejszym oddechem za celem, co tyczył mi drogę i nie ma we mnie litości dla tego, co ze mnie zostało śmiech jest dziś gorzkim śmiechem łzy wszystkie już zapomniałam leżę bez ruchu, i konam i skonać ciągle nie mogę