Przejdź do treści
Czytanie

Wiersz Instant, część I

Jak długo trzeba dziś wiersze pisać,
ile łez przelać, na sznurku zawisać,
by zwrotką niesioną wiatru podmuchem,
wlecieć jednym, a wyjść drugim uchem.

Armia poetów zarzuca swe sieci,
werbuje starszych, porywa dzieci,
dzielnie na straży do monopolu
za rekruta myśli, nie daje wyboru.

O czym napisać, bym nie wtórował
myślenia o myślach, żem je sklonował.
Wyobraźnia gwarantowana. Szkoła dyktuje.

Nad humor, nad wszystek, nad wszystkim sąduje.

Kiedyś trzech wieszczów, dzisiaj miliony,
Do wygrania, niech brzmi głos z ambony,
by miłość i wiarę, wszelakim sposobem,
naznaczyć wierszem jako własnym grobem.

Wskazówka woła, jak mi śpieszno do nieba
czas wynajmu myśli przedłużyć trzeba,
wierszyk gotowy. Skrócę go zwięźle:
- jak na pięć minut pisało się nieźle.
91 wyświetleń

Skomentuj

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

0 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.