Gdzież to znajdujesz się błękitny obłoku, Ty wzniosły szczycie, chociaż wciąż lśniący o zmroku, Toż ku Tobie kierowałem każdy zamysł, Spoglądając wdzięcznie na nieba złote plamy. O szczycie, mej przyszłości powierniku, Tyś ukuł plany wznoszone bez liku, Lecz oplątane przez czasu stronice, Mącące umysł, gdyż coraz mniej widzę. Dumny wilk wkroczył na szczyt, Spojrzał w niebo, pozostawiając mit, Wyzbył się z serca wszelakiej rozterki, Bowiem zapragnął przez oka mgnienie być wielkim. Zarzuć to mnie płaszcz, koronę, Coś okrywał mnie nią wieczorem, I przybądź, nie pozostaw królestwa pustego, Pragnę wrócić do tronu Twego...”