Poeta, widzi miliony przez kartkę, Nie złota, lecz otaczających go ludzi, Tych, w których dusze spogląda, Oraz Tych, na których rzuca swój czar, Wraz z każdą kolejną literą - uprawia magię. Wszak, to czytający popada w niełaskę tej treści, I z każdym wersem : spada... spada... Nie potrzebuje kursywy, czy pogrubienia, On wie jak oczarować publiczność, Tego niewielkiego przedstawienia, Pozostawiając po sobie skarb.