Szarzeje smutkiem niczym zakurzony koc, Dobijając się do pustek brzegu, Tak gładko jak płatki śniegu, Upada potęga a wraz z nią nastaje noc. Krople deszczu zasłaniają przyszłość, Mgła okrywa ciemne niebo niczym koc, Kres nastaje i ustępuje z nią moc, By w błękicie życia nagle prysnąć. I w melodii lekko rozesłanej, Nastaje echo krainy ukochanej, A wraz z początkiem nadchodzi jej koniec, Rozciera ziemię w piach przez moment. Choć światło zanika widzisz nadzieję, Koniec już czeka krusząc kamienie, Lecz ty biegniesz gdyż woła cię marzenie, Gdy wszystko w około śmiercią promienieje.