ANIOŁ NA FORTEPIANIE

SIEDZĄC SAMA PRZY FORTEPIANIE, NUTĘ KOLEJNĄ PRZYPOMINAJĄ MI STARE DŹWIĘKI, DRŻĄCE RĘCE MUSKAJĄ PĘKNIĘTE KLAWISZE KURZ LEKKO UNOSI SIĘ NA SOSNOWEJ KOMODZIE W ODDALI POZOSTAŁ TYLKO ZEGAR, CICHO TYKAJĄC... NIKT GO WIĘCEJ NIE NAKRĘCI. WIEM...CZAS UCIEKŁ, TEN ŚWIAT JUŻ DŁUŻEJ DOMEM DLA MNIE NIE BĘDZIE... CICHY ANIOŁ PRZYSIADŁ SIĘ DO MNIE BY WSPÓLNIE ZAGRAĆ PIEŚŃ WSPOMNIENIA KIEDYŚ BIEGLIŚMY TĄ DROGĄ RAZEM DRZEWO WIŚNIOWE KWITŁO ZA OKNEM WALCZYŁEŚ DZIELNIE. NIE JEDNĄ RANĘ I NIE JEDNĄ BLIZNĘ ZOSTAWIŁ CI WRÓG KŁAMAŁEŚ ZAPOMNIAŁEŚ! CZEKAŁAM TAK DŁUGO, W NADZIEI ŻE TO TY ZAGRASZ KIEDYŚ ZE MNĄ NA TYM FORTEPIANIE KAŻDEGO RANKA LISTONOSZ GASIŁ NADZIEJĘ A JA JAK ZAWSZE SZYKOWAŁAM CIEPŁĄ HERBATĘ TERAZ PAMIĘTAM TYLKO BOLESNE SPOJŻENIE UCIEKAJĄCE PRZED PRAWDĄ ANIOŁ ROZWARŁ SWE SKRZYDŁA, OBJĄŁ CZULE MNIE... SPOTKAĆ SIĘ NAM MOŻE DANE BĘDZIE SZCZĘŚLIWSZYM CZASEM, TAK DALEKO JESTEŚ... GŁOS JAKIŚ OBCY Z ULICY SIĘ PLĄCZE KRZYK DZIECI, KOBIETY BIEGNĄCEJ PIJĘ JUŻ ZIMNĄ HERBATĘ NIESTETY LECZ GORZKA ZBYTNIO SIĘ STAŁA SĄSIAD CIEKAWIE WYGLĄDA ZZA OKNA, NIBY ŻE MACHA, POZDRAWIA, COŚ MAMROCE UCIEKAM MYŚLAMI DO TYCH CHWIL, TEGO SŁOŃCA NAD NAMI KIEDY TO BYŁO? GODZINY LATAMI NAMIĘTNIE SIĘ STAJĄ. NIEBO BŁĘKITNE I SŁONCE GORĄCE-TERAZ GRANATOWO-CZARNE NIEZIEMSKO PALĄCE INACZEJ NAWET KWIATY PACHNĄ TAK SZTUCZNIE TAK OBCO WIEM JEDNAK, ŻE WY JESTEŚCIE SZCZĘŚLIWI MOI „KOCHANI” RANY I BLIZNY NIE BOLĄ JUŻ WCALE WRÓCĘ NIE DŁUGO NIE OBAWIAJCIE SIĘ ZNÓW SPOTKAMY SIĘ W PURPUROWEJ MGLE TERAZ TYLKO SŁUCHAJCIE JAK DLA WAS GRAM...