Apokalipsa

Niech krzyk niech pechu nie mości

i urok czarowi nie zdradzi

że pech to sztuka w przyszłości

pamiętne rozczarowania przykrości



niech dusza zła okryje sploty

pamiętny dzień na maszcie

za ten urok rzucony w głąb morza

i wszystkie bólu słabości



ruiną będą wszak wszystkie cele

które w sercu się zrodziły

lecz przyjdzie zło nad złem panowaniem

i przegoni wszystkie marzenia



zrodził się żal i tęsknota

do wolnej kraju piekności

lecz panowaniu zła końca nie będzie

ruina życia i słabości



zniknie uroda i przyjemność

nastanie brzydota i bół

jak ten czar rzucony w dzień zemsty

co przyszłości prawej za nic nie da



nastanie straszny dzień męki

ludzie złorzeczą i klną

będzie sie cieszył król piekła

- o radości królu zdrajców !



i gdy świat końca doczeka

nastanie Światłość Jedyna

zabierze ludzi płaczących

nad los i męczenników.