Idę przez las ciemny Jestem ostatni z drużyny Wlokąc się niezmiernie Zmuszam towarzyszy do czekania na mnie Ból niepomierny me członki przeszywa Stopa posłuszeństwa odmawia Pod kątem nienaturalnym się ustawiając Plecy ku ziemi ściąga plecak Mimo iż lekki, dla mnie tonę ważący Tak to ubolewając nad własnym losem Widzę wybawienie i otuchę Widzę grupę postój przygotowującą Na mnie tylko czekającą Lecz gdy podchodzę bliżej słyszę "Odsapnij chwilę poczekamy" I wtedy odzywa się moja duma A może i pycha " Co?! Oni na mnie czekać mają. Niedoczekanie" Więc mówię "Dam radę" głosem chwiejnym "Nie zgrywaj twardziela" odpowiedź rozbrzmiewa I wtedy duma ironicznie się odzywa Odwracając głowę z szyderczym uśmiechem "Ja nie muszę" i idę dalej Maszeruję z głową do góry podniesioną Bo wiem, że na mnie patrzą Po chwili mnie doganiają Po chwili wyprzedzają Żegnam ich uśmiechem odwzajemnionym I energicznym machaniem ręki A gdy z oczu mi znikają Plecy się łamią, głowa w dół szybuje Ból wraca ze zdwojoną siłą A ja wlokąc nogę za nogą Cicho pochlipuję...