Żyłeś jak piłeś Piłeś jak pisałeś Kochały cię piękne kobiety Mdlejąc na twój widok Zakochane pedały Słały ci liściki i kwiaty Ty nie potrafiłeś kochać nikogo Buntowniku bez powodu Gdyby nie tamta fatalna noc W Wiesbaden Garść prochów popita gorzałą Dziś byłbyś własnym pomnikiem