KATEDRA

W cudnej Katedrze a nie był to Wawel, Lourdes, Fatima ani czakram Paryża w nocnych godzinach gdy nikt mnie jeszcze nie wskrzeszał ni słyszał – przy mrocznym wietrze ołtarzy przy dreszczach filarów w obliczu woni poczętego pod Chrystusem Krzyża sami nad marmurową kryptą wiejskiego papieża oraz relikwii miejscowych carów w nawie która nie obnaża pożaru twarzy czuję Cię ukrytą pod całunem ciszy i całuję do świtu cały z pokory bez pychy - Ornament pełen cichego o świcie oddechu i nawet nie pogroził mi Boży palec Różo Wiatru o życie prosisz Łazarza Amen Na organach wież w jaśniejącej Nocy grał w imię nieskończonej niepojęty Pan niewidzialne freski pieśni z Miłości i ran milczących dzwonów – zatańczą na Anioł Pański lub na Gorzki Żal Kochana znam Cię od zawsze byłaś w dniu moim pierwszym początkiem światła – ja w godzinie zgonu końcem Twej ciemności będę Jesteś różą w moim oku chcę być wiatrem Twego tańca jestem kolcem w Twoim boku Ty esencją Słów różańca Wszystko z harmonii w witrażach Katedry w które się wbija Słońce niechcący jest doskonałe i nie przemija Oko Nieba groby otwiera i błyszczy Ciałem i Krwią agonii jęczą puste przestrzenie Śmierci aż wszyscy święci wszędzie grają chińskie cienie aż usta dźwięczą wstydliwe Katedro byłaś, jesteś i będziesz moje piękne nieszczęście oby szczęśliwe mój stanie Alfa, moja Omego Trwamy właśnie objęci aż do bólu wtulenia śmiertelnie Miłością przejęci w idealnej konstrukcji stworzenia Widmo grzechów i Śmierci jak nasza postać psalmem Miłości rozgrzana wygaśnie – dojrzewa w konfesjonałach zmartwychwstałych księży Hosanna