Szamanka nagle...

„Więc kimże w końcu jesteś?” Goethe, Faust Szamanka nagle między nieoczekiwanym grymasem ust a wysuniętą ku Ziemi ręką kiedy zbiera w deszczu chrust dozna grozy olśnienia więc oto biorę stronę szatana a złamana konwencja sumienia nie opiera się złu? więc nie znalazłam w duchu litości skruchy współczucia ni krzty wątpliwości? i dopiero teraz teraz i tu nagle między ręką a darnią gdy sięga po drzewo ofiarne Bogu złożone przez las dopadnie ją nagi zaduch mrocznej sympatii - ślepo odczutej radości z nieuchronnego domknięcia się oczu które zgasi czas gilotyną mroku - donosiciela nieludzkich wyroczni najemcy bezdomnych mięśni i kości pogromcy zaszczutych mędrców naczelnego korektora proroków ile już razy złorzeczyłam w Słowie? ile razy miałam klątwę w oku? tak oto stoję po stronie szatana w rozmowie między godnymi litości? ten przenosi spojrzenie gdzie w oknie ciemniała dla nadciągającego zmroku najjaśniejsza Gwiazda - do kogoś tam się uśmiecha z politowaniem do kogo? więc taki mój bezsilny tryumf nad obciętą głową - ta wiecznej służy tyrani Szamanka prosi nagle Ogień o spokojną Noc dla miasta które w porę rzuciła