Szamanka narodziła się z Wody jakby od niechcenia usiadła nad strumieniem u samego źródła przymknęła wysuszone oczy i nim zdążyła zamoczyć stopy poczuła że płynie w najdrobniejszą stronę rozpływa się ku martwej w dole naturze niezliczonych aktów wspomniała jeszcze cmentarz na rosie i tamten upał dojrzałych awantur i wiersz który ją dręczył niczym mantra: Miłość wywodzi się z modlitwy a zmierza do koszmaru bezbrzeżnie wypełnia teraz szczeliny tępego cierpienia wygładza zmarszczki samotności przejrzyście i bez oporu zwrócona ku dolinom które łagodzi w delikatnym pędzie zanikiem wszelkiej formy Szamanka bez granic