Szamanka odeszła odeszła na zawsze może powróci gdy Wody odejdą z rzek by osierocone wypełniać znów brzegi Odeszła w Ogniu który rozpaliła na wieczną chwałę przemijania odeszła niechcący z całego serca pełnym gardłem milczenia odeszła jak była niepostrzeżenie była jak mgiełka słoneczny promyk - i nie ma Szamanki Zostanie po niej nocny głód sowy - czekanie na modlitwę drzew w oczach tych którzy otarli się o jej głos Ostatnia ćma długo celebruje teraz moment wcielania się w popiół