na śniadaniu był jak ptak skubał okruszyny i zerkał bokiem, gruchał bez związku o kaloszach, bogu i słońcu i tylko swoje skrzydła wielkie jak bezkresne sny nie umiał ugłaskać dłońmi mój anioł stróż jest taki na ziemi nieporadny wysłałam go do nieba pakując do chlebaka modlitwę z masłem