Zamknięty w klatce fermentującego szkła. Na ścianach rozbryzgana czerwieni zagłada. Schizofrenia rodzi chore wizje wstępujące do muru obojętności. Dawno zapomniany smak radości, szczęścia, miłości. Pogrążam się w tej otchłani nicości, multum jasności znajduje swoje ego w zawiłości, momentalnych fermentujących ciągłości. Uśmiech skradziony przez wypaczone Dewiacje, Markiz de Sade a więc rodzą się wariację, libertynizm ku chwale, glorii, ku bólu zaspokajającym moje chore rządzę Dokąd podążę idąc po bezkresnym morzu niebiańskich gwiazd, czy warto zboczyć z obranej drogi, ścieżki, planu na mapie choć raz Więc a więc pas vis a vis strach jako kochanek heteroseksualnego umysłu. Oddaję się bez namysłu rządzą instynktu. Kolejne ofiary mojej wypaczonej jaźni, sam Nietzsche w moich oczach się błaźni. Nadczłowiek, Homosuperior, Istota Doskonała, różniąca się tym, iż taka sama. Pas a pas karty odkryte, istota doskonała, mimo to taka mała, taka samotna. Wolna myśl uciekająca ku wędrówkom po chodniku piekła, poszukująca Moralności jako Zbiega uwolnionego na zawsze, wieki wieków amen. W psychice sieje się zamęt, lament, płacz resztek sumienia, żar, ogień nicości. Już nie do zgaszenia, pokryty bruzdami codzienności monotonii, kryjówka odnaleziona W Agonii, jak dźwięki niegdyś godne polifonii, różne brzmienia ciemiężcy stracenia. Kara śmierci udana, wykonana, resztka ograniczeń ziemią przysypana Spoczęła ona na wieki, świat już lekki w tysiącu wirujących barw bieli i czerni. Świat już lekki w tysiącu barw czerni i bieli, wszechwiedzący ponoć wiedzieli. Brak odpowiedzi na sens własnego bytu, pośród zgiełku, zachwytu własnym ego. Ego tak bardzo doskonałym, teraz i przed laty takim samym.